پزشک جوان دکتر تامرادی، آن قامت رعنای مهربانی که با کوله باری از دانش و دنیایی از امید، به آغوش گرم جزیره آمد، تنها یک همکار نبود؛ او نبض تپنده ی امید در رگ هاب این خاک بود. او نه تنها با نسخه های درمانی اش، که با کلام تسلی بخش و نگاه بی دریغش، مرهمی بر دردهای پردم نجیب این جزیره بود.

آری، او رفت؛ اما نگاه نگران و دستان پرتوانش در خاطره ی دیوارهای مرکز بهداشتی جزیره هرمز حک شده است.

امروز اگر روز پزشک است، ما این روز را نه با جشن، که با شاخه‌ای گل و قلبی پُر از دلتنگی، به یادِ او گرامی می‌داریم.

 برای تمام شب‌بیداری‌ها، برای قدم‌هایی که برای سلامتِ مردم این خاک برداشتی و برای میراثِ تعهدی که از خودت به یادگار گذاشتی سپاسگزاریم.

اگرچه دیگر در میان ما نیستی، اما نامت در نسیمِ خلیجِ همیشه فارس و قلبِ تک‌تکِ مردم هرمز زنده است.

یادت در قلب مردم جزیره هرمز و همکارانت، تا همیشه سبز و جاویدان خواهد ماند.

روزت در ملکوت مبارک، دکترِ مهربان. یاد و خاطره‌ات همیشه با سبز.